ŹRÓDŁA ZEWNĘTRZNE PIERWSZYCH INFORMACJI.

Są to takie informacje, które pochodzą od osób nie związanych i nie mających wcześniej związków z organami ścigania, działających spontanicznie lub w wyniku zobligowania ich przez różne przepisy prawa do odpowiedniego przekazu wiadomości. Do źródeł tych zaliczamy: Osoby pokrzywdzone przestępstwami, które przekazują o popełnionych na ich szkodę przestępstwach, np. kradzieży. Zawiadomienia mogą również pochodzić od instytucji społecznych, samorządowych, zakładu ubezpieczeń społecznych; Inne osoby, w tym realizujące różne obowiązki – prawne i społeczne. Mogą wynikać one z chęci pomocy pokrzywdzonym, albo są one realizacją obowiązku wynikającego z art. 240 k.k. czyli zawiadomienia organów ścigania o popełnionym przestępstwie , wynikającym z art.: 118, 127, 128, 130, 134, 140, 148, 163, 166, 252 k.k. Obowiązek ten spoczywa na każdym, kto ma wiarygodną wiadomość o popełnionym przestępstwie, ale także przygotowaniu, usiłowaniu. Zgodnie z art.. 304p. 1 k.k. społeczny obowiązek zawiadomienia o przestępstwie ciąży na każdym obywatelu. Doniesienia anonimowe o różnej treści, które mogą być przekazane bądź w formie pisemnej, bądź ustnej i mogą mieć różny charakter. Czasami wskazują również na możliwość uzyskania dowodów. Wymagają one dokładnego sprawdzenia i oceny ich przydatności. Publikacje telewizyjne, prasowe i radiowe.-chodzi tu o bieżące śledzenie ukazujących się publikacji, ich analizę i podjęcie czynności dochodzeniowo–śledczych, zgodnie z zasadą legalizmu. Protokoły i doraźne ustalenia kontroli instytucjonalnych i społecznych-chodzi tu o kontrole wewnątrzjednostkowe, zarówno instytucji terenowych jak i centralnych. Przeprowadza je min. NIK. Ich rezultaty często stanowią bodziec do wszczęcia postępowania karnego. Osoby, które dopuściły się różnych przestępstw-są to samooskarżenia, które wynikają: z rzeczywistej skruchy sprawcy, niewytrzymanie napięcia nerwowego, z uzasadnionego przekonania sprawcy, że ujawnienie popełnienia przestępstw lub podjęcie starań w celu jego zapobieżenia doprowadzi do niekaralności lub nadzwyczajnego złagodzenia kary, chęć uniknięcia odpowiedzialności za poważniejsze przestępstwo. Zamiar osłonięcia innej osoby przed konsekwencjami. Wypaczony stosunek do popełnionego czynu ze względu na anomalie i zaburzenia psychiczne.